سکینه روشنگر

دژ بیداد ستم برزن را درهم شکنیم!

من درمورد وضع اسفبار زنان کشورم بارها مطالب و اشعاری نوشته و به نشر سپردم وسخنرانی ها نموده ام. مثلی که تومور خبیثۀ ستم و بیداد برزن ریشۀ خیلی عمیق مذهبی – کلتوری در این جامعه دارد که با ورود مکروب استعمار و امپریالیزم روزتاروز شدت بیشتر می یابد، و معلوم می شود که دراین جامعۀ دین زده و عقب نگهداشته شدۀ سنگک شده، نوشته های چند زن و مرد روشنفکر هرگز در مداوایش کافی نیست.

امروز، وضع زنان کشورم را بسیار بسیار تاسفبارتر از گذشته می بینم.  چه، زیر سلطۀ استبداد طالبانی، با دین و فرهنگ قرون وسطائی اش، متاسفانه زنان نه اینکه از تمامی حقوق و مزایای زندگی انسانی محروم گشته اند، که حتی انسان شمرده نمی شوند. این مصیبت و بیداد بر زنان، و در کل جامعه تا کجا ادامه خواهد داشت، معضله ایست ناپیدا. زیرا سرنوشت امروزین جامعۀ ما و بخصوص زنان رنج کشیدۀ کشور در دست معامله گران استبداد(طالبان) و استعمار جهانی به رهبری امپریالیزم امریکا، طی سالها زد وبند و معاملات کثیف، مانند قرارداد ننگین “دوحه” رقم خورده است و بار رنج توانفرسایش بر دوش زنان مظلوم کشور روز تا روز سنگین تر شده میرود.

دراین معاملات زن ستیزی و انسان کشی نقش جهادی ها(اعم از زن ومرد اثرگذارشان) و ایادی امروزین شان را به هر شکل و شمایل قومی و مذهبی که ظاهر می شوند باید در نظر داشته باشیم. آنانی که زمینۀ تعصب، تفرقه، نفاق بین قوم، مذهب و زبان و فرهنگ و… را روز تا روز، زمانی با توپ وتفنگ شان و زمانی از طریق شبکه های اجتماعی، تجمعات حضوری و یا هر تریبون ممکن به کمک باداران شان دامن میزنند، قسمتی ازعاملین بدبختی و بربادی کشور و فرهنگ پربارانسانی افغانستان اند. این مزدوران چپاول گر از طریق استعمار وایادی آن بگونه ای تامین می گردند تا جای پای مساعدی برای استعمار در کشور و تاراج همه هست و بود میهن برای همیشه به آنها وجود داشته باشد. به باور من  جای دارد این عناصر خود فروخته را نیز عامل بدبختی و چوب دست استعمار و استبداد نامید.

ذهی شرم و زهی ننگ برعناصر تفرقه افگن مزدور و خود فروخته!

مضمون زیر را تحت نام ” صدای زنان مظلوم و راست قامت وطن را فریاد می شویم”، که مدتی پیش نشر شده بود لازم میبینم دوباره نشر نمایم  تا فریادی باشد علیه بیداد و ستم و خشونت های ناروا بر زنان مظلوم کشور.

****

صدای زنان مظلوم و راست قامت وطن را فریاد می شویم

با هزاران درود و سلام به پیشگاه زنان مظلوم، رزمنده، آگاه و دلیر افغانستان و جهان، روز همبستگی جهانی زنان را تبریک میگویم.

بازهم روز هشتم مارچ یعنی روز همبستگی جهانی زنان فرا رسید و ما درحالی از رنج ها وستم های همیشگی روا داشته شده بر زنان یاد میکنیم که زنان جامعۀ ما و زنان منطقه ( ایران، خاورمیانه، غزه، پاکستان و…) زیر آوار جنگ امپریالیست های وحشی و صهیونیست های خونخوار و ارتجاع مذهبی به گونه های مختلف له و لورده میشوند و صدای مظلومیت و محرومیت شان را متاسفانه کمتر کسی می شنود. ازهمین جا به تمام عاملین جنگ و تجاوز نفرین میفرستیم.

و حال برگی ازرویداد های کشور استبداد زدۀ ما افغانستان را ورق میزنیم. در کشور ما از زمان روی کار آمدن طالبان وحشی، زنان از تمام مزایای انسانی – حق تحصیل، حق کار، حق سفر و حق گردش در پارک و بازار ، حق رفتن به داکتر و شفاخانه محروم گشته اند و صدها فتوای دیگر از مامورین امر به معروف و نهی از منکر با اعمال فتواهای قرون وسطایی مثل پوشش جبری بر زنان کشور نافذ شده و می شود.

اما در مقابل از همان روز های نخست حاکمیت طالبان، فقط زنان آگاهی برخاسته از درون اجتماع بودند که با قدم های استوار و شجاعتی بی نظیر فریاد حق طلبی، آزادی و برابری انسان ها را همه جا، فریاد کردند و از هیچ فشار و ستمی نهراسیدند. آنها زیر هر جبر و زور و فشار خفه کننده از جانب خانواده ها، اقارب، جهادی ها، طالبان و زندانهای مخوف شان… تحت هر شرایط بحرانی مقاومت نمودند و به مبارزۀ خود پیگیر دربرابر عملکردهای غیر انسانی طالبان وحشی – این دشمنان انسانیت و خرد ادامه دادند. بحق این زنان راست قامت وطن قهرمانان این مقطع تاریخ اند.

بلی صحبت در مورد زنان جامعۀ ما که سخت زیر فشار ستمگران و بیداد ستم پیشگان دست و پا میزنند از زوایای مختلف زندگی در یک روز و یا در یک بحث نمی گنجد. زنی که نیم نفوس جامعۀ انسانی را رقم زده و هستی بشریت از او مایه میگیرد شایستۀ تقدیر و احترام است. او که با توان و استعداد خود میتواند در همه جا و هر زمان حضور داشته باشد، نقش آفرینی کند، دستاورد های ارزشمند بیافریند، انسانی است همه جانبه و چند بعدی. لذا زندانی کردن زن در چهار دیوار خانه و گرفتن قدرت کاری اش از اجتماع مصیبتی است جبران ناپذیر.

زنی که توانسته در طول تاریخ از خانه تا کارگاه، از شهر تا روستا، از روز تا شب، در همه حال و در همه جا حضور فعال داشته باشد، امروزه با اعمال قوانین و فتواهای طالبانی در جامعه روز تا روز به او جفا و جبر بیشتر روا داشته می شود. حضور زنان در کل از جامعه با حکم حاکمان فعلی دین مدار و متعصب با همیاری استعمار، کم شده و حذف میگردد.

از آنجائی که انقلابیون بزرگ ازتجربه وعلم دریافته وگفته اند که: “بدون شرکت فعال زنان هیچ جنبش انقلابی به پیروزی نمی رسد”، لذا ما اعتقاد داریم که جامعه به تلاش همگانی و به رهبری دو ستون استوار و پر قدرت زنان و مردان دانا و با تحصیل و دانش بلند با احساس مسئولیت، از نظر اقتصادی و سیاسی و… حق پایداری و پیشرفت می یابد و می تواند در میان رقابت های جهانی و منطقه ای قد راست کند. اما طالبان وحشی دین مدار می خواهند جامعه را به گونه ای که خود می پسندند با کبوتر یک بال به پرواز وا دارند که هرگز شدنی نیست.

زهی شرم و ننگ برعاملین این بدبختی که خود غرق فساد، تعصب، خود محور بینی، قوم پرستی، زن ستیزی، زورگویی و ده ها مورد خلاف کاری و خارج از قوانین انسانی اند، و خود را با چنین رذایلی حق بجانب قلم داد میکنند.

آنها با اعمال شوم فتواهای ناپسند عصر حجری مذهبی بر زنان کشور، همه کارها را دست دوم ساخته و تلاش می کنند فقط زنان جامعه را تحت نظارت داشته باشند. این وحشی صفتان میترسند که زنان با آموختن دانش و آگاه شدن از حقوق انسانی شان مبادا بر فرمان روایی و حاکمیت ظالمانۀ طالب برکشور، صدمه بزنند.

ناگفته نماند که در حال حاضر دراین کشور نه تنها زنان در دریائی از فشاراستبداد دینی، اپارتاید جنسیتی، بیداد فقر، جنگ، آوارگی، بیخانمانی، بیکاری و…. غرق اند و رنج میکشند که همه مردم ازاین وضع ناهنجار خسته و پریشان اند . دراین کشور با دستور طالبان وحشی از تروریستان خارجی و دار و دسته های وحشی ارتجاعی، حمایت میشود. بدین ترتیب بساط جنگ های نیابتی و تباه کن این بار هم به اشارۀ امریکا و توسط پاکستان و طالبان وحشی دستپرورده اش راه اندازی می شود که خود عاملین این ویرانی و جنگ های هستی براندازاند. متاسفانه همه روزه در بسا نقاط کشور مردم ما قربانیان این زورمداران و جنگسالاران گشته و گوشت دم توپ منادیان دین و ارتجاع میگردند. زنان و کودکان که آسیب پذیرترین قشر جامعه را میسازند همیشه و همیشه با کمال تاسف قربانیان دست اول این ماجرا ها و بیداد ستم، خشونت و جنگ اند.

یقینا برای بیرون رفتن از چنین وضعی و این همه مصیبت در کشور بخصوص بیرون شدن زنان ازاین بحران غیر انسانی و ازاین توفان سهمگین، راه درازی در پیش داریم زیرا هنوز جهل و نادانی روز تا روز عمیق تر بر جامعه ریشه میدواند.

پس بیایید با آگاه شدن و آگاه ساختن مردم خود، و به ویژه زنان ستمکش کشور، به آنها یاری رسانید و برای کمک به زنان بیدفاع افغانستان متحد شویم!

برماست تا همه باهم صدای خفه شده ای زنان مظلوم کشور را در هرجا و از هر تریبونی بلند کنیم و مصیبتهای ناتمام زنان وطن را رسانه ای ساخته به گوش جهانیان برسانیم . گرچه زیاد متیقن نیستم که دراین وضع نابسامانی که دردنیا درحال حاضر روان است زیاد کارآ باشیم، اما ” هستم اگر میروم گر نروم نیستم”.

آخر جنگ هایی که برای بدست آوردن سود و سرمایه توسط امپریالیستها، ودر راس آن امپریالیسم لومپن و جنایت کار ایالات متحد امریکا به همدستی باند صهیونیستی انسان خور و ویرانگر حاکم دراسرائیل، در جهان به گونه های متفاوت در جریان است، خواب را بر همه جهانیان حرام ساخته؛ حال چه کسی فریاد ما را اهمیت داده و میشنود. ولی ما با ایمان به آزادی و به فرادی روشن در پایان شب تاریک باور داریم و صدای زنان محروم کشور را با نابود باد جنگ وامپریالیسم و صهیونیسم وارتجاع بلند تر فریاد میکنیم.

برای تحقق آرمان مان که آزادی از هرگونه ستم و استبداد است مبارزه می کنیم، یقیناً مبارزۀ مشترک مرد و زن، به هر وسیلۀ سالم و با قدم و قلم همزمان، موثریت بهتری خواهد داشت.