عزت آهنگر

              روح آزادگی

این عجوبه که جهان زیر نگینش له شد
حاصل مکنت و آیین کهن را برداشت

بسپارید جهالت و جنون بر دل خاک
اصل فرهنگ و هنر روح وطن را برداشت

مهد علم و ادب و فخر کهن بوده بشرق
فقر و جنگ آمد و اندیشه و فن را برداشت

سرفرازان ادب روشنی تارک دهر
کوه دانش، سپر بزم سخن را برداشت 

قرنها ایده به ابنای بشر داده ولی
دود باروت عداوت، سرو تن را برداشت

بربود از دل این مامن افسانه نبوغ
طاووسی زخمی و آهوی ختن را برداشت

همه افسرده و مغموم به هجران محکوم
روح آزادگی و عزم و بهن را برداشت .