سرود هستی 

10

پیوسته به گذشته

دراین قسمت نوبت به آقای زمانی، که یکی از اعضای سابقه دار محفل هرات و همراه زنده یاد آصف وفا دریک حلقۀ آموزشی بوده است، رسید. آقای زمانی صحبت جالبی درمورد محفل هرات و مبارزاتش کرد و انجینیرشیرآهنگر را یکی از رهبران برجستۀ آن محفل معرفی نمود که خوشبختانه با زنده ماندنش تاریخ آن جنبش پرافتخار را زنده نگهداشته و مدون نموده است. 

آقای زمانی که یک دکلماتور توانا است و در محافل زیادی اشعاری را با زیبائی دکلمه کرده است؛ دراینجا شعر”طلوع” از زنده یاد استاد رستاخیز را که به رفیق همرزمش انجینیرشیرآهنگر سروده بود، با زیبائی و هیجان خاصی دکلمه نمود که با کف زدن های ممتد حاضرین بدرقه میشد.

او در آغاز گفت “طلوع” قطعه شعریست از زنده یاد رستاخیز که از زندان دهمزنگ کابل برای رفیقش شیرآهنگر سروده که درمظاهرات همان روزها درسال ۱۳۴۷ ش در کابل توسط دوستان در ستیژها دکلمه میشده است.

         “طلوع”                   

                                                   به رفیق چکش زن، شیر”آهنگر”

صبح شد صبح شکوفان امید

تیره گی از دل صحرا برهید

شهر چون زنگی خواب آلوده

نرم نرمک بخودش می جنبید

از حصار و بنه و بارۀ او

هیبت آهسته هویدا می شد

***

هم درین صبحگه آهنگر پیر

می شتابید سوی کارگهش

غرق اندیشۀ جانکاهی بود

در غم مرگ زن بیگنهش

اشک در حلقۀ چشمش پیچید

ریخت بر دامن آن پیر کهن

قطره ها از پی هم باران وار.

چون نگه کرد همه کارگران

می روند از پی هم جانب کار

چهره ها زرد و ضعیف و لاغر

خسته از بهره دهی زار و نزار

***

دید کانها همگی مثل خودش

غرق دریای تفکر باشند

آن یکی جور زقاضی دیده

وان دو دیگر ز حکومت نالند

همه با رنج و سیه روزی ها

 دل آزرده ز دولت دارند

***

ناگهان از افق خاور دور

“مهر سرخی” به جهان بالاشد

مهر نه پیک حیات جاوید

که دل کارگرش ماوا شد

چون که تابید به کوی و برزن

انقلابی همه جا برپا شد

***

همزمان با طلع این خورشید

پیر آهنگر ما خاست به پا

گفت: ای خلق ستمکش تاکی

بسته باشیم به زنجیر دغا

چند تن پست و پلید و خاین

بهره کش باشد و ما بهره دها

گر همه یک دل و یک دست شویم

رزم جوئیم و بجنبیم ز جا

خیل زحمت به جهان بسیار است

ما توانیم بدل این دنیا

نعره کردند همه کارگران

که همین است همین است بجا

***

هریکی پتک گرانی بر دوش

بهر پیکار عدو می رفتند

آن شنیدم که در آن جوش و خروش

یک صدا یکسره این می خواندند

“شیر آهنگر” ما زنده بواد

پیر “آهنگر” ما زنده بواد

این چنین بود طلوع خورشید

         ۷ عقرب ۱۳۴۷ش زندان دهمزنگ کابل