شعر از زنده یاد داکتر عبدالرحمن محمودی

           عشق وطن

تومیدانی که محمودی چسان است
نه در بند زمین نی آســــمان اســت

تومـــــــیدانی که دین و مسلک او
محبت با همه خــــلق جـــهان اسـت

تومــــــــیدانی که اندر رزم دشمن
قلم در دست او گــــرز گران اسـت

منم آن انقـــــــــلابی از دل و جان
که افکارم نه ازاین ونه آن اســـــت

مرا عشق وطـــــــــن دیوانه کرده
مرا درد وطن درجسم وجان اسـت

بگو با دشــــــــــــــمنان پست مردم
که محمودی نمیرد سخت جان است

همــــــی داند ولی در جنگ دشمن
زبانـــــــش تیزتر از هم سنان اسـت

زصنف(۱) بیــــــنوایانم از آن رو
مرا مخــــدوم صنف رنجبران اســت

بگویم فـــاش با هرکس به هر جا
که صنف بینوایانم چو جان اســت

یــــــــقین دانم که فردا بی نوایان
هـمه آقای ملک این جهان اســت

نه من تنــــــــــــها یگانه قهرمانم
همه مردم دراین خاک آنـچنان اســت

مرا قومیست کز افســــــــانۀ شان
همه فخـــر زمین و آسمان اســت

نمــــــــــی لافم ببین تاریـخ ما را
درفــش ما درفش کــاویان است

بپرس از هر فرنگی این سخن را
که ضرب دست افغانی چه سان است

بسوزد زهول جنبش های مــردم
هرآن مرد فرنگی در فغان اسـت

(۱) طبقه

 زندان دهمزنگ سال ۱۳۳۲ هـ ش