زنده یاد استاد داوود سرمد

         میهن پاک

ای میهن پاک ، ای کشور من
خاک ره تو ، بادا سر من
در مان نسازد درد تو هرگز
با گریه ی خون ، چشم تر من
خواهد شگافد قلب ستمگر
با خشم بی حد، این خنجر من
هر گز نگردد ، محرم میسر
سوزند هر چند وبال و پر من
بنمود پنهان صد اخگر سرخ
در سینه ی خود، خاکستر من
ننگ است برمن، گر مرگ گیرد
روزی سراغم در بستر من
تا آخرین دم کن امتحانم
گر باورت نیست بر باور من
هرگز نیفتد با ضربه ی خصم
گلگون درفشت در سنگر من
گر من بمیرم جایم کند پر
در کار و پیکار، صد دیگر من
در ظلمت شب، خوش می درخشد
چون مهرتابان ، صد اختر من
خواهم که خشکد بیخ درختم
گر خصم چیند برگ و بر من
صد لشگر خصم ” سرمد ” کند محو
با یاری خلق ، یک افسر من