زنده یاد شیخ الشعرا استاد فدائی هروی

                کویر حسرت

تا که خورشید از غبار صبحدم ناید بــــرون

گیتی از تاریکی شبهای غم نایــد بــــــرون

تا نباشد نفحه ی عیسی دمی در کار صبــح

یک نفس از راهـیان صبحدم ناید بـــــــرون

از پی درمان ما تا چهره نـــگشایـــــد طبیب

اینجهان از ورطۀ رنج و الم ناید بــــــــرون

کشتی طـــــوفانی بـی نا خــــــــدای بخت ما

تا کجا یارب ازین گرداب یم ناید بــــــــرون

گفت دانائی مرا کای دردمند اکنون چـــــــرا 

خامه ات را نغمه های زیر وبـم ناید بــرون

گفتمش در پیچ و تاب تار و پود زنــــــدگی 

مرغ طبعم چون کنم کز پیچ وخم ناید برون

چون قلم بر صفحه رانم؟ کاندرین دارستــم 

غیر خــــون دل ز شریان قلم ناید بــــــرون

خاطر افسرده یکسو رنج حـرمان یک طرف

غیر دود حسرتم از مغز هم  ناید بــــــــرون

آبروی یک جهان عزت به خاک شرم ریخت

 کزچه روزین خانه عفریت ستم ناید بـــرون

چارده دیوار ظلمت را شکستیم و هـــنــــوز

 دیو ظلمت زین شبستان یک قدم ناید بــرون

آسمان را هـم به سوک خشکسالی های مـــــا

 بسکه آمد سنگدل از دیده نم نایـــد بــــرون

عـــده ای مستند از صهبای قـــدرت آنچنان 

 کــــز دماغ شان هوای جام جم ناید بـــرون

فرقه ای باکوله بارفقر و سوز و اشک و آه

از کـــویر حسرت و حال دژم ناید بـــــرون

آن یکی را آب و نان خون دل و لخت جگـر

وان دگر از شهـوت آباد شکم نایـــد بــرون

شعلۀ آه فـقــیـــران خانمان سوز است اگــر

اغنیا را زاستین دست کــــــرم ناید بـــرون

یارب این شام سیاه فــتـنــه را تأثیر چیست

کافتاب ما ز کهسار عـــــدم نایــــد بــــرون