وطن من                  

                خوبست خرابست مرا  تاج سر بود

                                                    بهتر ز روم و لندن و ملک قطر بود

               دارد نهان به سینۀ خود گنجها ولی

                                                 غربت سراست لیک پر از شان و فر بود 

              هر سنگ آن چو گوهر و الماس کوه نور

                                                  کان عقیق و معدن لعل و گهر بود

              هر کوه و  کوهسار وطن سنگریست ظریف

                                                   چون بستری ز مخمل و یا قو و پر بود

             کوه های سر بلند و پر از معدنش کجا

                                             داد خدا به هر وطن و ملک و شهر بود ؟

             آب و هوای دلکش آن زنده میکند

                                                هر خسته را دوای دل پر شرر بود

             در آسمان آبی و  پاکش  ستارگان

                                               بر شبروان گمشده چون راهبر بود

               در وسعت زمین پر از حادثات آن

                                                خون  در جبین کوچه و در هر گذر بود

             آواره ام فتاده به درگاه دیگران

                                                افسانه ام حکایت خونین جگر بود

             خوبست خرابست همین کشور منست

                                             بهتر از این دیار در این بوم و بر بود ؟

                  ولید صاعد – سپتامبر ۲۰۲۴