امان قناويزى

                تار گيسو

به هر تارى ز گيسويت دل ديوانه اى ديدم

به گرد ماه رويت تا سحر پروانه اى ديدم

بدادم دين و دل از دست، يار مهربان داند

دل زار و حقيرم را به هر ويرانه اى ديدم

جفا و جور هم جانا ز خود اندازه اى دارد

دل افسرده را تنها به كنج خانه اى ديدم

گهى خوانى به خوان و گه ستانى از بغل نانم

به كويت روز و شامم بازى طفلانه اى ديدم

چه مى دانى*امان*دارد به هر دم شوق ديدارت

دو ديده در ره و در هر دو پا زولانه اى ديدم