رحیم آذر

   یأس های انباشته

 مردی را به خاک می کشند

در هوای مه آلود

                       دردناک

                               و یأس.

در این یأس های  انباشته

     باغ در قبضه ی جهل است

                                    تا هنوز،

سرو های تناور سر بریده،

سبزه زاران خشکیده

گندمزاران زیر هجوم ملخ

                                    در حال نابود شدن است؛

و

 شهر در هیاهوی جنون زده گان ارتجاع.

***

ببین رفیق!

چه گونه دست توطئه

     در انظار همرزمان

        انسانِ را  به جُرم خرد داشتن

                                   به زمین می کشند

                                               با منطق جهل

                                                     در این شب سیاهِ نافرجام.

و ما

دراین شهر تهی از انسان

    برای چه

        و برای کی

                  سکوت می کنیم؟