زنده یاد شیخ الشعرا استاد براتعلى فدائى
رؤیــــــا
شب ســپـر افـــگند و من با غم همآغوشم هنــوز
صبح چتر افراشت، من چو شب سيه پوشم هنوز
آتــــش بــيــــداد شــــب افـــــسرد از طغيان و مــن
در سـحـر مى سوزم و چـون شمع خاموشم هـنـوز
بســـكــه در تـــاريكى شـب هاى هجران خفته ام
دهشــــت كـــابـوس مى بينم كه مدهوشم هنــوز
هر شــبـم رؤيــــای آن غارست و آن خـفاش هـــا
يـــاد آن رؤيـــا نــمــــى گردد فــــرامـــــوشم هنوز
گر بــــه هــجـــــرت آشيان گم كرده بودم سـال ها
باز در كـــاشـــانۀ خـــــــود خانه بر دوشم هــنـوز
نـــيــش عقرب خورده ام از بسكه در شب هاى تـار
زهر حسرت مى چكد از ساغر نــوشــــم هــــنـــوز
در نگــــارســــتـان قــــربانگاه جانــبــازان عشـق
از رگِ دل مى جـــهــــد خــــون سـياووشم هنــوز
از خـــود و بــيـــگانه واماندم دريــن آشوبگاه
خـــدشــــۀ نـــيــرنگ ها ديدم كه مخدوشم هنوز
خـــنــــدۀ جُغدِ ســيـــــــه منقار شومِ بــدسرشت
آيــد از هـــر بـــام ايـــن ويـــرانه در گوشم هنوز
تا كـــه رنــج نـــارسائــی هاى دوران بـــــــرده ام
هـــمـــچو صهباى كهن در غصه در جـوشم هنوز
كاروان هر چــنــد بــــار افــــــگـنـــده در ميعادگاه
مـــن دريــن ره گــــوش بر آواى چاووشم هــنــوز