سکینه روشنگر 

گذرگاه پرمخاطره

دلـــــــــــم گرفته دیارم به یاد دیدارت          به یاد خاطره های شیرین و پر بارت

شـــنــــیده ام ز گذرگاه پرمخاطره ات          زســـایه ســـایۀ تاریک آن شبستانت

ز راهــــیان سیاهی و جهل و تاریکی         به کهـــکشان برسد ناله های طفلانت

شنیده ام ز تقلای جغد و شب پره ها           ز کوچه کوچۀ هر شهر و دِه ویرانت

شدیم زار وپریشان وهرطرف پاشان           ز گرم بستر پر بــــار، زان دبستانت

ببست جادۀ پویندگی بـــه روی مــــا           که تا فلج بشود هست و بود دورانت

مگر که رهسپران  چـــــراغدار  دیار           در آستان گهر بار عــــشق سوزانت

دوان دوان  روانند، ســوی  فردا ها

که تا شفق بــدمانـنـد بـر شبـستـانت