استاد عبدالهادی رهنما

          صنف و مکتب

روز های ما به تلخی گُم پی یک نان گذشت

عمر ما با نامرادی های بی پایان گذشت

با تلاش و جان کنی تا لقمه نانی یافتیم

آن زمانی بود که فصل بودن دندان گذشت

نو بهار آمد، زمستان رفت اما با دریغ !

روز ما تا دید تندر گونه از بستان گذشت

با همه بیچاره گی ها با همه آواره گی

نازها بی جا به ما از گردش دوران گذشت

آرزو ها از وجود هُرم وحشت سال ها

در میان سینه ها چون ماهی بریان گذشت

آسمان عشق ابری تر ز آذر ماه و دی

شادمانی سخت دل گیر از سرای جان گذشت

یاد ایامی که با یاران به صد بیچاره گی

در میان صنف و مکتب با لب خندان گذشت