زنده یاد استاد داوود سرمد

              آرزوها

 

دلـــــم خــــواهــد که مانند عقابـــــی

زنــــــم پــــر بـــــــر فراز آسمان ها

                                                                                                                          بخــــوانـــــــم بـــــــــا صدای آتشینم

سـرود فــــتـــــــــح اوج کهکشان ها

* * *
دلـــم خــواهــد که همچون خندۀ رعد

بــلــــــرزانــــــــــم جهان را از نهیبم

بـسـوزم خـــــــــــارزار دشت شب را

ز بـــــــرق خــانــمــــــان سوز لهیبم

* * *
دلـم خواهد که چون خورشید مغرور

نــــمــــــــــــایم پاره پاره کام شب را

بـــــــه موج گرم نور، از لوح تاریخ

بشویــــم جــــاودانــه نــــــام شب را

* * *
دلــم خـواهــد که همچون اختر صبح

شوم چشم و چــــــراغ جستجــــو ها

دلـــــم خواهـــد که همچون بذر امید

بـــــرویـــــم در زمــیـــــــــن آرزوها

* * *
دلـــم خـواهد که چون آهوی وحشی

بــیــابــان در بــیــابـان درنــــــوردم

چـــنـان تند و سبک خیزانه و مست

کـــه نــتــوانــد رسد توفان به گـردم

* * *
دلم خواهد که همچون موج سرکش

بـغـلـتــم مست در آغـــــــــوش دریا

پــیــام لالـــه هـــای تشنــــــه لب را

بــــگــــویـم هر نفس در گوش دریا

* * *
دلــم خــواهـد که همچون دود مجمر

بـــدور شعلــه ی سرکش بــرقـصــم

دلــــم خـــواهـــد کـــــه مانند سمندر

بــــه بــــــزم خـــلــوت آتش برقصم

* * *
دلـــــم خـــــواهــــد که مانند پـرستـو

شوم پـــیــــک بـهــار جنبش آئـیــــن

ز ساز مــــــژده بـخش چـــهــچۀ من

بـــرقـص آیـد همه گلهای رنگیـــــــن

* * *
دلــم خـــواهـــد که همچون لالۀ سرخ

چـــراغـــی در دل صحــرا فـــــــروزم

ز بــــــرق داغ آتش خـیــــز قـلـبــــــم

خس و خــــار بــیـــابــان را بســـوزم

* * *
دلـم خـــواهـــد که همچون بادۀ عشق

بـــه جـــــوش آرم نفس افسردگان را

شوم جــــاری بـــــــه رگهای تن شان

دهــــــم جــــان دگـــر دلـــمــردگان را

* * *
دلــــــم خـــواهـــد ز ساز تار احساس

بـــــــه ساز آرم نــــــوای تــازه ئی را

بــــــــه بــــــازار دیـــــــــــار ناشناسی

کـنـم یکـــدم بـلــنـــد، آوازه ئــــــــی را

* * *
دلـــم خـــواهــد که همچون بهمن خشم

فـــــرو غـــلـتــــم ز کـــوه انـتـقـامــــــم

دلـــــم خـــواهــــد کــه همچون اژدهائی

کشم کاخ سـتـمگــــر را بـــــه کامــــــــم

* * *
دلــــم خــواهـــد کشم بـا نـعـــره فـــریـاد

چــــو سیــــل شعـلــه خیـــز و خشمناکی

خـــــــروشم از کـــــرانــه تا کــــرانـــــه

چــــــو تــــوفــــــان مهیب و تـــرسناکی

* * *
دلـم خـــواهـــد که هـمچـون خنجر تیـــز

فــــرو گـــــــردم بــــه قلب سخت دشمن

بـــه بــیرحمی دلش را پــــــــــاره سازم

بــــــه خــــون آلـوده سازم سخت دشمن

* * *
دلــــم خـــواهــــد که مانــنــد خـــدنــگی

روم تــــا چشم دشمن کــــــــــــور سازم

سرود مــــــــرگ نـــــنـــــگیــنش بخوانم

چـــــو نعش گـــنـــده اش در گــور سازم

* * *
دلــــم خـواهـــــد کــه چون خورشید تابان

بــــتــــــابــــــم بـــــــر جـــهـــان آفرینش

درخشان سازم ایـــــــــــن ظـلمت سرا را

گشایــــــــــم تــــــوده ها را چشم بـیـنـش

* * *
دلــــم خــــواهــــد ز خـــونــــم گاهِ پیکار

ستیغ کـــــوهساران رنــــگ گـــــــــــردد

کلــــیــــــد فـــتــــح و پـــیـــروزی جنبش

نصیب نسل پیش آهنگ گــــــــــــــــــردد

* * *
بـــــریــــزم طـــــرح نـــــو، بنیاد نـــو را

چـــــو کاخ ظـــــلم را ویــــــــرانـه سازم

بـــــه بــــــرج آن حصار تـــازه بـنـیـــان

درفش سرخ پــــــیــــــــروزی فــــــرازم

* * *