لیلی غزل

               زن دیگر

از خویشتن گذشت و خطر را عبور کرد
خود را ز هرچه رنگ و تعلق به دور کرد

موجِ تمامِ حادثه‌ها از سرش گذشت
در اوجِ این مجادله، خود را مرور کرد

جز مشتِ خاطرات برایش نمانده بود
آمد پدر به یادش و حسِ غرور کرد

دستی به روی و مویِ پریشانِ خود کشید
بارِ خیال و خاطره را جمع و جور کرد

از بس که سوخت در تبِ غربت، تمامِ او
این شهر را همیشه خیالِ «تنور» کرد

با گریه‌هایِ تلخ و غریبانه در غروب
خنده به عهدِ سستِ رفیقانِ زور کرد

از ماجرایِ وحشتِ دنیا دلش گرفت
نفرین به هرچه فاجعه و شر و شور کرد

یک شب کنارِ پنجره، با بغض و اضطراب
ناگاه این بداهه به ذهنش خطور کرد

رویِ غبارِ پنجره با «کِلکِ» خود نوشت:
«نفرین به روزگار که از ما چه جور کرد!»

از بس که زخم، از خود و بیگانه خورده بود
خود را در ازدحامِ جهان، گم و گور کرد

سرسخت مثلِ سنگ، از آشوبِ روزگار
آن‌سویِ این سفر، «زنِ دیگر» ظهور کرد!