کودک بینوا

کودک بینوا، دوان و دوان
کفشی در پا و کفشی در دستش
    صورتش چون شبی سیاه و غمین
            اشک هایش روان، چو آب روان
در پس کوچۀ تباهی شهر
          جست و جو کرد مادر زارش
لیک افسوس و صدهزار افسوس
                           مادر زار انتحاری شد
افت و خیزان به راه همی گوید
                وای برخواهرم و وای به من
چشم گریان به هرطرف حیران
                    دل پر درد از زمین و زمان
جنگ و بیداد و ظلم و استبداد
             حاکم زندگی به کشور او
کودک بینوا کجا جوید؟
             راه برگشت به زندگی تنها؟
                        در پی سرنوشت ناپیدا؟
این چنین گشته زندگی برباد
                      برتباری ز کودکان اینجا