لیلی غزل
نبض غزل
شبیه نبض غزل تند میتپی به برم
تب تو ساخته اینبار شاعرانه ترم
تو همکلاسی باران و همقطار درخت
من از قبیلهی لب تشنهگان دربدرم
به سرنوشت خدا دادهام چه چاره کنم
منی که بندهی عاصی و سخت بیهنرم
تنم به آتش دوزخ دگر نخواهد سوخت
که دَر گرفتهی یک ملک آتشِ دگرم
هنوز ریشهام از شاخههام میترسد
درخت زخمیِ از تیغِ تیشه و تبرم
درون مغز سرم داد میزند یک زن
به اختیار خودم نیست شعر و شور و شرم
پرنده میشود از شوق قیتک مویم
ز کوچه باغ خیال تو تا که میگذرم
هزار چشم دگر هم اگر مرا باشد
قسم به چشم تو جز روی تو نمینگرم
به فرق سر بدوم سوی شهر آغوشت
اگر رها کند این روزگارِ بیپدرم
سرم فدای سرت بیدریغ باد، اما
نگو برای رقیبان سخن به پشت سرم
به تو دوباره غزل عاشقانه میخوانم
اگر مجال دهد مرگ با اگر، مگرم